tag:blogger.com,1999:blog-20153825251737987202011-04-22T05:27:31.903+06:30မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-2023425662149738142007-09-26T19:54:00.000+06:302007-09-26T20:02:47.887+06:30<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:zawgyi-one;font-size:180%;" >ေျမဇာပင္ မျဖစ္ပါေစနဲ႕......</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-202342566214973814?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-27229575291356966422007-09-24T04:21:00.002+06:302007-09-24T04:22:21.127+06:30<div style="text-align: justify;"><img style="width: 124px; height: 93px;" src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/DSC01106.jpg" /><span style="font-family:zawgyi-one;">ခံစားခ်က္ တစ္ခုကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဖုိ႔ အခ်ိန္အခါ တစ္ခုကုိ ေစာင့္ရတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတယ္။ အဲဒီ့ခံစား ခ်က္ဟာ ႏွစ္ရွည္ထားလုိ႔ရတဲ့ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္သင့္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ႏွစ္ရွည္ ထားလုိ႕မရႏုိင္တဲ့ ခံစားခ်က္ (ဆုိလုိတာက) ၾကာရွည္ သို၀ွက္မထားႏုိင္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိးကုိ ဘယ္လုိလူက ဘယ္လုိ အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ ခံစားခ်က္ကုိ နားေထာင္ေပးရမယ့္ သူဟာ လုိလုိခ်င္ခ်င္ ရွိမွသာ ကုိယ္ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာ ေျပေပ်ာက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကုိယ္ေတြ႔ ျဖစ္ရပ္ေလး ရွိခဲ့ဘူးတယ္။ တစ္ခါကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကုိ အတူတူ ခ်စ္မိ ခဲ့ဖူးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္က အားသာခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့ ေကာင္မ ေလးကုိ ခ်စ္ေနတယ္ ဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေရာ၊ အဲဒီ့ ေကာင္မေလးေရာ ဘယ္သူဆုိ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အားသာခ်က္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကေတာ့ မသိရွာဘူး ေပါ့ေလ။ သူ အဲဒီ့ေကာင္မေလး ကုိ အရမ္းခ်စ္မိ ေနေၾကာင္း ၊ အဲဒါကုိ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လာၿပီး အႀကံဥာဏ္ ေတာင္းတယ္။ သူကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးသားသားပဲ အကူအညီ ေတာင္းတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္ကုိလည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ကုိယ္က ခ်စ္ေန၊ စိတ္၀င္စား ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကုိ တျခားတစ္ေယာက္က ဘယ္လုိ လုိက္ရမလဲ ဆုိၿပီး ကုိယ့္ဆီလာ အႀကံ ဥာဏ္ ေတာင္းတာကုိ ဘယ္လုိခံစားခ်က္မ်ဳိးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႔ကုိ အကူအညီ ေပး လုိက္ ရ မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက အရမ္းကုိ ခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လုိလုပ္ ရင္ေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္ကြာ ဆုိၿပီးပဲ မယုတ္မလြန္ ေလး အႀကံေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မ ေလးက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကုိ စိတ္မ၀င္စား တဲ့ အရိပ္အေျခ ေတြျပတယ္ ေလ။ ဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ေကာင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာ စုိးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွကုိ ၀င္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ နည္းနည္း စဥ္းစား ေပးၾကပါဦး။ အဲလုိ ေကာင္မေလး ကလည္း စိတ္မ၀င္စား၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကလည္း နည္းနည္း စိတ္ပ်က္ စျပဳလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႕ ဖြင့္ေျပာ လုိက္ရင္ သူမ်ား အျမင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူငယ္ခ်င္း အေပၚ သစၥာမရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္သလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာခင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ေရာ ျမင္ႏုိ္င္သလား။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း အဲလုိ အျမင္ခံ ရမွာကုိ ေၾကာက္လုိ႔ ဖြင့္ ေျပာဖုိ႔ စိတ္ကူး မရွိခဲ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ မွလည္း ဖြင့္မေျပာဖုိ႔ ေတာင္ စိတ္ကူး လုိက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခံစားခ်က္ ဆုိတာမ်ဳးိက ကၽြန္ေတာ္ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလုိ ၾကာရွည္ သိမ္းထားလုိ႔ရတဲ့ အရာတစ္ခု ျဖစ္မယ္ မထင္ ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့ ေကာင္မေလးကုိ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ေျပာ လုိက္တယ္။ (ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း မသိေအာင္ေပါ့။) အဲဒီေတာ့ ေကာင္မေလးက စိတ္ဆုိးသြားတယ္ ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စကားလည္း မ ေျပာေတာ့ဘူး။ ဘာဆုိ ဘာမွလည္း မတုန္႔ျပန္ေတာ့ဘူးေလ။ ၾကာခဲ့ပါၿပီဗ်ာ။ ဒါေတြဟာ ေက်ာင္းတုန္းက ဇာတ္လမ္း ေလးေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွ တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစားမိတာနဲ႕ ခ်ေရးျဖစ္တာပါ။ အဲဒီ့ ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚကုိ ဘယ္လုိျမင္သြားႏုိင္သလဲ။ သိရင္ေျပာၾကပါဦး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-2722957529135696642?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-27684860235114410732007-09-24T04:21:00.001+06:302007-09-24T04:21:44.103+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလာကမွာ ေတြ႔ဆုံႀကံဳကြဲဆုိတဲ့ နိယာမတရားႀကီးဆုိတာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ အဲဒီ့ နိယာမတရားႀကီး ကုိ ရင္မဆုိင္ခ်င္ၾကဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီအတုိင္းပါပဲ။ ရင္္မဆုိင္ခ်င္ဘူး။ ရင္မဆုိင္ႏုိင္ဘူး။ ဒီ နိယာမ တရားႀကီးဟာ ၀မ္းနည္းရတယ္။ ေၾကကြဲရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘာအက်ဳိးေက်းဇူးမွ မရတဲ့ အလဟႆ အရာတစ္ခု လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာလုိက္ခ်င္ပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ပါ။ လူဆုိတာ ကုိယ္ခံစားခ်က္ကလြဲလုိ႔ ဘယ္အရာမွ မၾကည့္တတ္တဲ့ တစ္ကုိယ္ေကာင္းသမားေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ခံစားခ်က္နဲ႕ကုိယ္ေတာ့ အားလုံးဟာ မင္းသား/မင္းသမီးေတြပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ မီးအိမ္ ရွင္မေလးဟာ ၁၅-၉-၂၀၀၇ ရက္ေန႔ ည (၁၀း၃၀)နာရီ ရထားနဲ႔ ရန္ကုန္ဆုိတဲ့ ၿမိဳ႕ကို ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တေတြ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းရေပမယ့္ အလုပ္ကိစၥအတြက္ သြားတာပဲေလ ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ အပူ ေတြကုိ သူ႔ရဲ႕ ေရွ႕မွာ မျပျဖစ္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ တြဲလာၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ခြဲရမယ္ ဆုိတဲ့ လူသားေတြပဲ ဗ်ာ။ ဘယ္ေနႏုိင္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ခရီးထြက္ခါနီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ အားလုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ သူ႔ကုိ ဘူတာ လုိက္ပုိ႔လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေအာင္ခ်မ္းလင္းရယ္၊ သမၻဴလရယ္၊ ပုိးပုိးရယ္၊ သႏၱာေအာင္ရယ္၊ သက္ကုိကုိေအာင္ရယ္ေပါ့။ မသြားခင္ ညေနေလးကုိ သတိရမိပါေသး တယ္။ အဲဒီတုန္းက မီးအိမ္ရွင္မေလး က ရန္ကုန္သြားရင္သုံးဖုိ႔ အိတ္တစ္လုံးေလာက္လိုလုိ႔ဆုိလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မိီးအိမ္ရွင္မေလး အိတ္၀ယ္ဆုိၿပီးထြက္ခဲ့တယ္။ သူကလည္း သူလုိခ်င္တဲ့ အိတ္တစ္လုံး ေတြ႔ထားတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္နားမွာလဲလို႔ ေမးေတာ့ မဂၤလာေစ်းနားမွာတဲ့။ အဲဒီမွာ အက်ပ္႐ုိက္ေတာ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ က ဆုိင္ကယ္ ဦးထုပ္မပါဘူးေလ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ့နားကုိ မသြားရဲဘူးေပါ့။ ဒါကုိ သူကလည္း နားလည္ေပးပါတယ္။ ဒါ ဆုိလည္း ရန္ကုန္ေရာက္မွ ၀ယ္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ၀ယ္စရာရွိတာ ၀ယ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူ ( ၂၆)လမ္း၊ (၆၃-၆၄) ၾကားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ၾကတယ္။ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာၾကတယ္ေပါ့ေလ။ ( ဘာေျပာလဲေတာ့ မေမးနဲ႕ေနာ္။) အဲဒီမွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမေကာင္းဘူးဗ်ာ။ ဘယ္ လုိျဖစ္မွန္းကုိ မသိပါဘူး။ တစ္ခါမွ ဒီလုိမျဖစ္ဖူးဘူး။<br /></span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/01.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">မီးအိမ္ရွင္မေလးကုိ ေခၚေဆာင္သြားေသာ ရထားႀကီး</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/02.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">မသြားခင္ေလးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/04.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">သူရယ္ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သႏၱာေအာင္ရယ္</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/03.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/05.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ္၊ မီးအိမ္ရွင္မေလး၊ ပုိးပုိး၊ ေအာင္ခ်မ္းလင္း</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/07.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ ၿပံဳးျပေနတယ္ေလ</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/08.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">သမၻဴလ၊ ပုိးပုိး၊ သႏၱာေအာင္၊ မီးအိမ္ရွင္မေလး</span></div><br /><br /><center><img src="http://kspmdy.googlepages.com/06.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">သူ႔မ်က္ႏွာမ်က္ရည္စေတြနဲ႕</span></div><br /><br /><br /><center><img style="width: 382px; height: 285px;" src="http://kspmdy.googlepages.com/poem.JPG" /></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-2768486023511441073?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-14682841919735675112007-09-24T04:20:00.002+06:302007-09-24T04:21:07.716+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ္ ဒီသတင္း ကုိ စၾကားလုိက္ရေတာ့ အစ္ကုိခ်မ္းျမစုိးအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ဟာ သိပ္ထူးဆန္းတယ္ လုိ႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကမၻာေပၚမွာ ရွိတဲ့ သက္ရွိ သတၱ၀ါတုိင္း ႀကံဳေတြ႕ရမယ့္ ေလာ ကနိယာမ တရားတစ္ခုပဲမဟုတ္လား။ လူရယ္ လုိ႕ ျဖစ္လာရင္ တစ္ခ်ိန္က အရာအားလုံးကုိ လႊင့္ပစ္ၿပီး ေသျခင္း တရားရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိ လုိက္ၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရွင္သန္လာတယ္ ဆုိတာ ေသဆုံး ဖုိ႔ပါပဲ။ ``ေသျခင္းတရား´´ ဆုိတာကုိ လူေတြက ၾကားရမွာ သိပ္ေၾကာက္ၾကတယ္။ ရပါတယ္။ မၾကားခ်င္လုိ႔ မ ေျပာနဲ႕ဆုိရင္လည္း ေျပာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ေရွာင္လႊဲလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကုိးကြယ္ရာျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတာင္ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ကင္းကြာႏုိ္င္ခဲ့လုိ႔လား။ ဒါေတြကုိ လူေတြက သိသိႀကီးနဲ႔ ေသျခင္းတရားကုိ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ ကုိယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိ ကုိယ္သိေနရင္ လုပ္စရာရွိတာကုိ အခ်ိန္ေလးရ တုန္းလုပ္ထားရမယ္။ တစ္စုိ္က္မတ္မတ္ မလုပ္ႏုိင္ေတာင္ ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္္လုပ္ရ မယ္။ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ေတာင္ ကုိယ္ေသရမယ္ဆုိတာ သိေနရင္ ကုိယ့္ေရွ႕ကသြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူ အတြက္ ပူေဆြးေသာက ေရာက္မေနသင့္ေတာ့ပါဘူး။ သြားေလသူအတြက္ အက်ဳိးရွိမယ့္ အရာေလးေတြကုိ သတိတရနဲ႔ ရည္စူးၿပီး လုပ္ေပးလုိက္တာ အေကာင္းဆုံးေသာ နည္းလမ္းပါပဲ။ ၀မ္းနဲ႕လြယ္ၿပီး ေမြးခဲ့တဲ့ မိခင္အတြက္ ပူေဆြး ၀မ္းနည္းမိမွာ မွန္ေပမယ့္ ကုိယ့္အတြက္လည္း ေမ့မေနေစခ်င္ဘူး။ လုပ္ေပးသင့္တာကုိ လုပ္ေပးရင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ကို ဆပ္လုိ္က္ပါလား။ သူမ်ားေတြ သြားခဲ့ၾကတဲ့လမ္း ကုိ သြားတယ္လုိ႕မွတ္ေပးလုိက္ပါ အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြလည္း အဲဒီလမ္းကုိ မလြဲမေသြ တစ္ေန႔သြားၾကရဦး မွာပါ။ စိတ္ကုိ သတိေလးနဲ႔ ထိန္းကြပ္ေပးပါ အစ္ကုိ။ စိတ္ထင္ရာ မလုပ္မိပါေစနဲ႕လုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဆရာမႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-1468284191973567511?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-80960933918671992812007-09-24T04:20:00.001+06:302007-09-24T04:20:31.336+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ခ်င္တာကုိ ေျပာရရင္ သိၾကားမင္းေတာင္ ထုိင္ငုိသြားဦးမယ္။ တကယ္ေျပာတာ။ လူအလုိကုိ နတ္မလုိက္ႏုိင္ ဆုိတာ အမွန္ပဲ။ လူတစ္ေယာက္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေနလုိ႕ ကူညီမိပါတယ္။ ခပ္တည္တည္နဲ႕ အိမ္လိပ္စာေတာင္း တယ္ေလ။ သူက။ ေၾသာ္ .. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရုိးရုိးသားသားေတာင္းတယ္ထင္ၿပီး ေပးလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ကူညီတာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘူးေနာ္ လို႕ေတာင္ ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ အိမ္ကုိလာၿပီး ေက်းဇူး ေတြ ဘာေတြ ဆပ္ေနမွာ စုိးလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ စကားကုိ နားေထာင္ရွာပါတယ္။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘူး ဆုိတာ ကုိ နားေယာင္သြားပုံရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကုိ ဧည့္သည္လာတယ္ဆုိလုိ႕ ထြက္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အမယ္ ေက်းဇူးရွင္ဗ်ား။ အက်ီ ၤစြပ္က်ယ္ေလးနဲ႕ ။ ကၽြန္ေတာ္ က လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဆုိ ေတာ့ သိပ္မမွတ္မိဘူူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူလဲလုိ႕ေမးလုိက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႕ အိမ္ ထဲ ၀င္ထုိင္ပါဦး ဘာဦးနဲ႕ ဧည့္၀တ္ျပဳရတာေပါ့ေလ။ ေနာက္လာရင္းကိစၥ ေမးလုိက္ေတာ့ အကူအညီလာေတာင္း တာပါတဲ့ ေအးေရာေလ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေလာကြတ္ေခ်ာ္ရ တာေပါ့။ ေျပာပါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကူညီရမလဲလုိ႕ေလ။ အဲဒီမွာ သူေတာင္းတဲ့ အကူအညီကုိ နားေထာင္ၾကည့္ လုိက္ပါဦး။ သူက ရပ္ကြက္ထဲက စက္ဘီးတစ္စီးကုိ ဌားစီးလာတာကုိ ကြမ္းယာ၀ယ္ေနတုန္း ေပ်ာက္သြားလုိ႕တဲ့ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပုိက္ဆံေခ်းပါတဲ့။ ေခ်းတဲ့ပုိက္ဆံကလည္း နည္းနည္းပဲေလ။ တစ္သိန္းခြဲေလာက္ ေခ်းပါတဲ့ ကဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လုိေကာင္တစ္ေယာက္က ပုိက္ဆံ တစ္သိန္းခြဲေလာက္သာ ကုိင္ႏုိင္ရင္ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဒါကို ေက်းဇူးရွင္ကုိ ျပန္ငုိျပရတယ္ေလ။ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ဆုိၿပီးေလ။ အဲဒါမွ ေက်းဇူးရွင္က ရက္ကန္ ရက္ကန္နဲ႕ ျပန္သြားေတာ့တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းႀကီးကလည္း ေထာ္လန္ေနတာပဲ ။ သူ႕ကုိပုိက္ ဆံမေခ်းလုိ႕ေနမွာ ေပါ့။ အဲဒါသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ မိတ္ေဆြ၊ တစ္ခါကူညီ ဖူးတာနဲဲ႕ သူရဲ႕ ပင္တုိင္စံ အလွဴရွင္ မ်ားမွတ္ေနလားမသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက ေျပာတာေပါ့။ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းမကယ္ေကာင္းဖူးတဲ့။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-8096093391867199281?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-36081318877067946902007-09-24T04:19:00.002+06:302007-09-24T04:20:03.601+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလာကမွာ ေကာင္းျခင္း၊ ဆုိးျခင္းကို ပုိင္းျခားေပးတာဟာ ကံၾကမၼာပါလုိ႔ ဘယ္သူကမ်ား ထြင္ေျပာလုိက္တယ္ လုိ႕ ေတာ့မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကုိေျပာရရင္ ဒါေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ ခံယူခ်က္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ ဘာလုိ႕လဲ ဆုိေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းရည္ကုိ က်ဆင္းေအာင္ လုပ္ႀကံေနတဲ့ စကားရပ္တစ္ ခုလုိ႔ ထင္တယ္။ အဲဒီ့ စကားေၾကာင့္ လူေတြ ပ်င္းလာမယ္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္၊ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြက်ဆင္း လာမယ္။ ““ေနပါကြာ၊ အလုပ္လုပ္ေနလည္း ဒီထက္မႀကီးပြားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ကံတရားကုိက ငါတုိ႕ဘက္ကုိ ပါမွ မပါပဲနဲ႕ လုပ္ေနလည္း အပုိပါပဲကြာ”” စတဲ့ ညည္းျငဴသံေတြ ျဖစ္လာမယ္။ ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကုိလည္း ဆက္လုပ္ ခ်င္စိတ္ေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားတာကုိ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႕ေျပာေနသလုိ “ကံၾကမၼာ” ဆုိတဲ့ ငနဲကုိ အႏုိင္ ယူေနတယ္လို႕မ်ား ထင္ေနသလား။ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာ ကံၾကမၼာ ဆုိတဲ့ ငနဲကသာ သူတုိ႕ကုိ အႏုိင္ယူ ေနတာ။ ဒါကုိ မသိဘဲ ငါတုိ႕ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ခုိင္းတဲ့ အခု အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ဒင္းဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲ။ အဲ ... သူက ဘာမွ တတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ ဘူး။ ဘာမွလည္း ျဖစ္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္မွာက အဲဒီ ကံၾကမၼာကုိ အရြဲ႕တုိက္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကသာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ့ ဒဏ္ကုိ ခံရမွာဆုိတာကို သိေစခ်င္တယ္။ သမုဒၶရာ ၀မ္းတစ္ထြာ အတြက္ လုပ္ရမွာပဲ လုိ႕ ေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ား ေမွ်ာလုိက္ေနတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲက ႐ုန္းထြက္ၿပီး ကုိ္ယ့္လမ္းကုိ ေဖာက္ၾကရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ လူတကာက ေခါင္းငုံ႕သြားရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာဘူးလုိ႕ ဘယ္သူေျပာ လဲ။ စဥ္းစာပါဦး။ လုံ႕လဆုိတာ လူကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး အလုပ္ကုိ ေကာင္း ေကာင္းလုပ္ေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ ကမၻာေျမႀကီး ရဲ႕လက္ေဆာင္တစ္ခုပါပဲ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-3608131887706794690?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-50325259906825017772007-09-24T04:19:00.001+06:302007-09-24T04:19:27.533+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူဆုိတဲ့ အမ်ဳိးအႏြယ္စု ေတြဟာ စိတ္ေကာင္း၊ ႏွလုံးေကာင္းထားႏုိင္ဖုိ႕ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေလ့က်င့္ရပါ ဦးမယ္။ “ကုိယ့္ထက္သာ မနာလုိ” ဆုိတဲ့ စကားပုံဟာ လူေတြနဲ႕ တုိက္႐ုိက္ပတ္သက္ေနတဲ့ စကားပုံေလး တစ္ခုလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ထစ္ခ် ယုံၾကည္မိပါတယ္။ လူဆုိတာ ကုိယ့္ထက္သာတဲ့ သူကုိ ေ႐ွ႕မွာ ခ်ီးမြမ္းတတ္ေပမယ့္ ကြယ္ ရာလည္းေရာက္ေရာ မေကာင္းေျပာၾကတာပါပဲ။ ဒါက သတိထားရမည့္ အခ်က္ပါ။ “ကုိယ့္ထမင္း ကုိယ္စားတာ ဘာလုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂ႐ုစုိက္ရမွာလဲ” လုိ႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြကုိ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ ( ဒါမွမဟုတ္) အိမ္ေထာင္စုတစ္စု အတြက္ မွန္တစ္ခ်ပ္လုိပါပဲ။ ငါ ဘာလုိေနတယ္ဆုိတာကုိ သူတုိ႔ ကေန တဆင့္ သိႏုိင္တယ္။ လူငယ္ေတြ မလုပ္သင့္တာလုပ္ရင္ ရပ္ကြက္ထဲက လူႀကီးသူ႐ြယ္ေတြ ဆုံးမတယ္။ ဒါ ဟာ ခုိင္မာတဲ့ သက္ေသ တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိေျပာလုိ႔ ျပန္ေမးစရာရွိပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဘ၀ ပ်က္သြားတဲ့ လူေတြကုိ မင္းမျမင္ဖူးဘူးလား လုိ႔။ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဘာလုိ႔ ဒီလုိ ေျပာႏုိင္ရတာလဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီ့ လုိမ်ဴိး ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလး ခံစားခဲ့ရဖူးလုိ႔ပါပဲ။ ဒါဟာ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အသုံးမက်လုိ႔ပါ။ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ စြမ္းမရွိလုိ႔ပါ။ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ႏုိင္ေအာင္ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္လုိ႔ပါပဲ။ လူဆုိတာ ေအာင္ျမင္မႈရလာရင္ စိတ္က အလုိလုိ ျမင့္သြားတတ္ၾကတယ္။ စိတ္ျမင့္တာေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀င္ျမင့္တာေတာ့ သတိထားပါ။ အဲဒါ လူကုိ ဘ၀ပ်က္ေစႏုိင္တဲ့ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္တစ္ခုပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ ဆုိတာဟာလည္း မ်ဥ္းေျဖာင့္ တစ္ေၾကာင္းတည္းကုိ ေျပးေနတဲ့ သတၱ၀ါ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကုိ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ သိထားေပးရင္ တုိးတက္ဖုိ႔ရာ ငါးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္း ေသခ်ာသြားၿပီ။ ဒါေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုိ႔ေျပာေနတာလဲ လုိ႔ ေတြးလိမ့္မယ္။ စိတ္ထဲမွာ လည္း သုိ႔ေလာ သုိ႔ေလာ ထင္ၾကမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အခုေျပာတာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလး အသက္ ကုိ ရင္းၿပီး ရလုိက္တဲ့ အသိဥာဏ္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေျပာျပျခင္း ျစဖ္ပါသည္။ ဒါေလးကုိ ဖတ္လုိက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ ရင္ထဲမွာ တစ္ခုခု က်န္ေနခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးရႀကိဳးနပ္ပါတယ္ဗ်ာ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-5032525990682501777?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-58407629576333172682007-09-24T04:18:00.001+06:302007-09-24T04:18:52.549+06:30<center><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/ROKSP.jpg" /></center><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ အစ္ကုိ၊ အစ္မ မ်ား ခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ (၆-၈-၂၀၀၇) ရက္ေန႕ကေန စၿပီး ေပ်ာက္ သြားတာကုိ သတိထား မိခ်င္ထား မိမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သတိထားမိမွလည္း ထားမိ မယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ တာ၀န္အရေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။ မရဘူး။ အဲဒီ့ေန႔က စၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နန္းတြင္းမွာ သြားေနရ တယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ဆုိပါေတာ့။ အင္း ... (၁၅) ရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာတယ္။ ပ်င္းလုိက္တာဗ်ာ။ အရမ္းပဲ။ အ ျပင္ေလာကနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတယ္ ခဏေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ေအးေဆးတယ္ဗ်။ သိလား။ အဲဒီထဲက။ အရမ္းကုိ ဆိတ္ၿငိမ္တာ။ ဓါတ္ပုံေတြကေတာ့ မတင္ေတာ့ ပါဘူး။ လူတုိင္းသိတဲ့ ပုံေတြပဲ ျဖစ္ေနမွာဆုိေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ (၂၁-၈-၂၀၀၇) ရက္ေန႔ မွာ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္တဲ့ေန႔ေလး လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ေရာက္ ေရာက္ခ်င္းပဲ ေအာင္ခ်မ္းလင္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ အဲ .. မျမလႊာ ဆီေတာင္ေရာက္ၾကေသး တယ္။ မုိးကုတ္သူနဲ႔လည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ေျခ႐ွည္ပုံကုိ သိေစခ်င္လုိ႔ပါ။ ဟီး။ SKY WALK မွာလည္း ေလွ်ာက္ပတ္ ၾကတယ္။ (ဘာမွ မ၀ယ္ပဲနဲ႔ေလ)။ ေနာက္ၿပီး MINNY STORE ကုိလည္းေရာက္ေသးတယ္။ ဟုိဟာေမး ဒီဟာ ေမးနဲ႔ ျပန္ထြက္လာတာေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ။ အဲ ... တစ္ခုေမ့ေနလုိ႔ မျမလႊာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေအာင္ခ်မ္းလင္းကုိ မုန္႔၀ယ္ေကၽြးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္သိလား။ ဟီး ... စားရခ်ည္ေသးရဲ႕။ ညေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္ပါ့မလား မသိေတာ့ပါ ဘူးဗ်ာ။ သူမ်ားေကၽြးတာ စားရမယ္ဆုိရင္ တအား ၀ါသနာပါတာ။ သိလား။ ဟီး ... ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-5840762957633317268?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-38567332666157050992007-09-24T04:17:00.002+06:302007-09-24T04:18:19.940+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-0ne;">မေန႔ညက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ G-talk မွာ ေတြ႕တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘေလာ့ ထား တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ ေျပာလုိက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘာလုိ႔ Block ထားတာလဲ လုိ႔ေမးၿပီး ဟီး နည္းနည္းငုိျပ လုိက္တယ္ေလ။ ေကာင္မေလး က ျပန္ရွင္းျပပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။ (အကုန္ မသိခ်င္နဲ႔ သူမ်ားအေၾကာင္းကုိ ဟင္း )။ အဲလုိေျပာၾကရင္းနဲ႕ သူက ေျပာတယ္။ ေကာင္မေလးက မင္းကြန္းကုိ သြားစရာရွိတယ္တဲ့။ အဲ လုိေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က လုိက္လုိ႔ရမလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္မေလးက လုိက္ခ်င္ရင္ လုိက္ခဲ့လုိ႔ ခြင့္ေပးလုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ ၊ လြင္ကုိလတ္ ရယ္ ဒီေန႔မနက္ (၁၀)နာရီ မွာ ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ ကေန ေစာင့္ေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔က (၁၀)နာရီလုိ႔ ေျပာတာကုိး။ ဒါနဲ႔ ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ရင္းနဲ႔ (၁၁)နာရီက ထုိးလာေရာ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နည္းနည္း စိတ္ပူသြားတယ္။ ဒီေကာင္မေလးေတြ မ်ား သြားႏွင့္တာလား လုိ႔ေပါ့။ ဒီကုိမလာခင္ ကတည္းက ေအာင္ခ်မ္းလင္း က နိမိတ္ဖတ္ လုိက္တယ္ ေလ။ အဆင္မေျပပဲ ျပန္လာမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္ တဲ့။ အဟီး အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ မွာ ျပန္လည္း မျပန္ရဲဘူးေလ။ ေတာ္ၾကာ ဒီအတုိင္း ျပန္လာရင္ ဒီေကာင္က ဂ်ာနယ္ထဲမွာ မႏၱေလးက Blogger ႏွစ္ဦး ျမစ္ဆိပ္မွာ ရႈိးနဲ႔ မုိးနဲ႔သြားကာ ေရခ်ဳိး ျပန္လာျခင္းလုိ႔ ေရးလုိက္ရင္ ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ။ ဒီေကာင္က ကုန္ၾကမ္းရွုာေနတာ။ ကဲ ထားပါေလ။ ဒီလုိနဲ႔ (၁၁)ေက်ာ္ေတာ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ေျပာရဦးမယ္ သိလား။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကံေကာင္းပုံေျပာပါတယ္။ အားလည္း နာတယ္။ ေကာင္မေလး ကုိ။ ေမာ္ေတာ္ခကုိ သူက ေပးလုိက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လည္း ပုိက္ဆံပါ ပါတယ္။ ညီမေလး နားကပ္ကုိ ခၽြတ္ေပါင္ လာတာေလ။ အသာတၾကည္ ခၽြတ္မေပးလုိ႔ နားအုံေတာင္ က်င္းလုိက္ ရေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ က ေပးမယ္ လုပ္ေတာ့ သူက ေပးၿပီး သြားၿပီတဲ့ ေလ။ အားနာ လုိက္တာဗ်ာ။ ရွက္လည္း ရွက္သလုိပဲ။ ဟီး ဘယ္လုိႀကီးမွန္း ကုိ မသိဘူး။ ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ေနတာ။ အဲဒါနဲ႔ ကံေကာင္း ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေမာ္ေတာ္ေပၚ ေရာက္ေရာ ေမာ္ေတာ္ လည္း ထြက္တာပဲ။ ျမစ္ေရျပင္ႀကီး ကုိ ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူး လုိက္တာဗ်ာ။ ျမစ္ေရျပင္ ကုိလား။ ဘယ္သူ႔ကုိမွန္း လဲ မ သိပါဘူး။ သြားမေျပာ နဲ႔ဦးေနာ္။ (ကၽြန္ေတာ္ က ပါးမေကာင္းဘူး)။ ဒီလုိနဲ႔ ျမစ္ကမ္း ေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ေရျမဳပ္ေန တဲ့ အိမ္ေလး ေတြကုိ ၀မ္းသာ အားရ အဲ ဟုတ္ေပါင္ ဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ရင္း ဓါတ္ပုံေလးေတြ ရုိက္လုိ႔ ေလတျဖဴးျဖဴး နဲ႔ လုိက္လာ ရင္း ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ လြင္ကုိလတ္ ထုိင္ေနတဲ့ ေအာက္က မီးခုိးေတြ ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ က ေျပာလုိ္က္တယ္။ ေဟ့ေကာင္္ လြင္ကိုလတ္ ေဆးလိပ္ ကုိ ဖြတ္ မေသာက္နဲ႔ ငါ့ကုိေရာ တုိက္ဦးလုိ႔။ အဲဒီေတာ့ လြင္ကုိလတ္ က ျပန္ေျပာတယ္။ ငါ ေဆးလိပ္ ေသာက္တာ မဟုတ္ဘူး မင္းႀကီးေတာ္ႀကီး ေအာက္က ထြက္ေနတာ ကြတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစား လုိ႔ကုိမရဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ႀကီးေတာ္ႀကီး ေအာက္က အင္း............။ အင္ဂ်င္က မီးခုိး ေတြ ထြက္ လာတာ။ လန္႔သြား တာပဲ။ သြားၿပီလုိ႔ ။ ကုိယ့္မွာလည္း ဘုရားစာက မရ။ ရတဲ့ အဂုၤလိမာလသုတ္ က လည္း မဆုိင္ ဆုိေတာ့ ။ ခက္ေတာ့ ခက္ၿပီ ေပါ့။ ေမာ္ေတာ္က လူေတြက ေတာ့ျပန္ျပင္ ေနၾကတယ္ေလ။ ေနာက္ ေတာ့ ရၿပီ ရၿပီ နဲ႔ေအာ္ၾကျပန္ေရာ။ ဟင္း ေအးေဆးေပါ့ ။ စက္ျပန္ႏုိ္းၿပီး ျပန္ေမာင္း ၾကည့္ေတာ့ တစ္ခါ ေတာင္ မ ပြတ္ရေသးဘူး။ (ကားဆုိ တစ္လိွမ့္ေပါ့ ။ ေမာ္ေတာ္ ဆုိေတာ့ ျမစ္ မ်က္ႏွာျပင္နဲ႔ ေမာ္ေတာ္ ၀မ္းဗုိက္နဲ႔ တစ္ပြတ္) တစ္မ်ဳိး မထင္နဲ႔ေနာ္။ အဲ ျပန္ျဖစ္ ျပန္ေရာဗ်ဳိ႕ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သြားၿပီ ဆုိၿပီးေတာ့ ရတဲ့ အဂုၤလိမာလသုတ္ လည္း ရြတ္ရေတာ့ တာပဲ။ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ေကာင္း သြားတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ခရီးဆက္ ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ဖုိ႔ ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ (၃) ေယာက္ ( ကၽြန္ေတာ္၊ ေအာင္ခ်မ္းလင္း၊ လြင္ကိုလတ္ )ထဲ က တစ္ေယာက္ မပါ ေတာ့ သိပ္ မျပည့္စုံ သလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလး ေတာ့ ပါပါတယ္။ (ဘာမွဆုိင္ ဘူးေနာ္)။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မင္းကြန္း ကုိ ေရာက္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ့။ မင္းကြန္း ေရာက္ ေတာ့ ေကာင္မေလး ရဲ႕ အလုပ္ကိစၥ လုပ္တာ ေတြကို ေစာင့္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထမင္း စားတယ္။ (ဂလု) ။ ေနာက္ ေတာ့ ဓါတ္ပုံ ေတြ ေလွ်ာက္ ရုိက္ၾကတယ္။ ေရက လည္း ႀကီးလုိက္တာ မေျပာ ပါနဲ႔ေတာ့။ (ေျပာပါဘူး ေတာ့ မလုပ္ နဲ႔ေနာ္)။ မင္းကြန္း ျမစ္ေရ လမ္းေပၚေတာင္ တက္တယ္။ လက္လန္တယ္။ လန္ထြက္ ေန တယ္ ဆုိပါ ေတာ့ ဗ်ာ။ ညေန (၅) နာရီ ေလာက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေမာ္ေတာ္ ေပၚေရာက္ ေနၾကၿပီေလ။ မႏၱေလးကို (၅း၃၀) ေလာက္မွာ ျပန္ေရာက္တယ္။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆုံး ခရီးပါပဲ။ လည္လုိက္ ရတာ ခဏေလး ေပမယ့္ အရမ္းကုိ ေပ်ာ္မိ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိပ္စကား မေျပာတဲ့ ေကာင္မ ေလး ကုိ စကား ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ ေရာေပါ့။ ေနာက္ မ်ားမွာ လည္းခရီး ထြက္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ရွိ ေသး တယ္ သိလား။ ။ </span><br /><br /></div><br /><center><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H01.jpg" /><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H02.jpg" /><br /><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H03.jpg" /><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H04.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:zawgyi-one;" >ျမစ္ေရႀကီးသျဖင့္ ေရေအာက္ေရာက္ေနေသာအိမ္မ်ား</span><br /></div><br /><br /><center><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H06.jpg" /><img src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/H07.jpg" /></center><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi-one;">မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးနားမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ လြင္ကုိလတ္ရယ္၊ ပုိးပုိးရယ၊္သမၺဴလရယ္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-3856733266615705099?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-13458681014212904272007-09-24T04:17:00.001+06:302007-09-24T04:17:50.134+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔ေသာ တစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ ရႈတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ေအာင္ခ်မ္းလင္း က တုိင္ပင္လာပါတယ္။ သူ Online Journal တစ္ခုကုိ ဖန္တီးခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၊ ေအာင္ခ်မ္းလင္း ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတယ္ေလ။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ လုိက္ရင္ လူေတြမ်က္စိေနာက္မယ္ ဆုိတာ ေရြးခ်ယ္ၾက တယ္။ ေအာင္ခ်မ္းလင္း က ဒီဂ်ာနယ္ကုိ (၃၀ - ၇ - ၂၀၀၇ ) ေန႔ ကုိ အၿပီးထုတ္ခ်င္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိေျပာလာတယ္။ သူေျပာတာက ( ၂၇ - ၇ - ၂၀၀၇ ) ေန႕က ေလ။ သုံးရက္ထဲနဲ႕ သူက အၿပီးလုပ္ခ်င္ တယ္လုိ႔ ေျပာလာတဲ့သေဘာေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ာနယ္ ကုိ ၿပီး ၿပီးေရာမလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေရာ၊ ေကာင္း လည္းေကာင္း ၊ ေနာက္ၿပီး မန္း Blogger အခ်င္းခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးခင္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြကုိ အေကာင္ ေဖာ္ခ်င္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လည္း ေခါင္းကုိ ျဖဴေအာင္ ေတာ္ေတာ္ကုိ စဥ္းစားခဲ့ရပါ တယ္။ အားလုံးကုိ ရယ္စရာ အျဖစ္ ဖန္တီးထားတာပါ။ တစ္ခါတေလ ရယ္စရာကေန ရန္စ ရာေရာက္ တတ္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ သတိထားၾကရပါတယ္။ ရယ္စရာမေကာင္းတဲ့ စာသားေတြကုိလည္း သတ္ မွတ္ရက္ အမီထုတ္ႏုိ္င္ေအာင္ဆုိၿပီး ထည့္မေရးထားဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုိခ်င္တာ Online သူငယ္ခ်င္း ေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ (၇) ေယာက္ဖန္တီးလုိက္တဲ့ အရာတစ္ခုဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရင္ထဲကုိ ေရာက္သြားရင္ေတာ္ၿပီ ။ ဒီဂ်ာနယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ (၃၀ - ၇ - ၂၀၀၇) ေန႕ မနက္ ( ၅ း ၄၅ း ၃၃ ) နာရီ မွာ လက္စသတ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္ ။ ေျပာရရင္ (၃) ရက္လုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ေအာင္ခ်မ္းလင္း မုိးလင္းမွ သာ အိပ္ၾကတယ္ ။ မၿပီးမွာ စုိးတဲ့အတြက္ေပါ့ ။ လြင္ကုိလတ္ကုိ သိတယ္မဟုတ္လား ။ သူက လည္း ႀကိဳးစား ရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ေဘးမွာ ေခြေခြေလး အိပ္ေနရွာတယ္ ။ တအားပင္ပန္းသြားလုိ႔ ။ :P ဒီေန႕ မနက္က အိပ္ခ်င္မူးတူး ဂေယာင္ဂတမး္ နဲ႕ အိပ္ေနရာက ထလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထုိင္ေနတာကုိ အတင္းဆြဲခ်ၿပီး သီခ်င္းေတြေကာက္ဖြင့္ၿပီး Chatting ထုိင္ေနတယ္ ။ မနက္ လၻက္ရည္ ေသာက္ေတာ့ သူ႔ကုိ ျပန္ေျပာေတာ့ အမယ္ သူမဟုတ္သလုိနဲ႕ ။ လုပ္ပုံက ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကုိေတာင္ မယုံသကၤာနဲ႕ “ ဟုတ္လုိ႕လား ” တဲ့ ။ ပင္ပန္းတယ္ေလ သူက ။ သူက ဂ်ာနယ္မွာ ေၾကာ္ျငာ က႑ကုိ တာ၀န္ယူထားတယ္ေလ ။ သူ႕အပုိင္းၿပီးေတာ့ သူက အၿမီးႏွ႕ံေနႏုိင္တာေပါ့ ။ :D ။ ေအာင္ခ်မ္းလင္းက ေတာ့ ဒီဇုိင္းကုိ တာ၀န္ယူတယ္ေလ ။ ကဗ်ာနည္းနည္းေရးတယ္ ။ ေအာင္ခ်မ္းလင္း က တစ္ပုဒ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ပုဒ္ ။ ႏွစ္ပုဒ္ပဲ ေရးႏုိင္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က ၀တၳဳတုိတစ္ပုဒ္ ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ေအာင္ခ်မ္းလင္းကေတာင္ ေရးဦးမယ္လုပ္ေနေသးတယ္ ။ မနည္းဆြဲထားရတယ္ ။ မႏုိင္ဘူး တကယ္ ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရဲ႕ ဂ်ာနယ္ေလးကုိ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိ ဗဟုိျပဳလုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဟာသမ်ားကုိ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ အေၾကာင္းအရာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္း Blogger ေတြကုိ အစ္ကုိ Blogger ေတြကုိေတာင္းပန္ခ်င္တာက အမွားပါရင္ ခြင့္လႊတ္ပါလုိ႔ပါ ။ ေတာ္ေသးၿပီ ။ သုံးရက္လုံး ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရလုိ႔ အိပ္ခ်င္ေသးတယ္ ။ ဟီး ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-1345868101421290427?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-20445962887582455892007-09-24T04:16:00.002+06:302007-09-24T04:17:17.820+06:30<center><img style="width: 165px; height: 110px;" src="http://i189.photobucket.com/albums/z134/kspmdy/ne15.jpg" /></center><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုေလး ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္ကုိ သြားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႀကဳံရ တဲ့ဒုကၡေလး အေၾကာင္းေလး ကုိ ေျပာျပခ်င္ လုိ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ထြက္လာ တုန္းက ေတာ့ ဘုရားဖူးဖုိ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပါ။ အေဖနဲ႔ အေမက ေငြလည္းရတုန္း အလုပ္ကိစၥ ေရာ ရွိတာနဲ႕ မိသားစု ေတြ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ညပုိင္း ရထားစီး ၿပီး မႏၱေလးကေန ထြက္လာၾကတယ္ေလ။ ရထားေပၚမွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အုိက္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အုိက္တယ္ဗ်။ အဲ ပုံကုိသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ မအုိက္ဘူး အုိက္တယ္ သိမွာပါ။ အုိက္ဆုိ သြားတာကလည္း ေႏြရာသီကုန္ ကာစေလးထင္တယ္။ အင္း ဟုတ္မယ္။ ထားပါ ေလ။ ဒါက။ အဲလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရထားေပၚ ထမင္း စားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ပါလာတဲ့ ထမင္းခ်ဳိင့္ကုိ အေမက ထုတ္ေပးတယ္ေလ။ ဗုိက္ဆာရင္ ဟန္မ ေဆာင္တတ္တဲ့ အေဖက ထမင္းခ်ဳိင့္ကုိ ယူၿပီးေလႊးေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က လည္း အေဖ့သားပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀င္ေလႊးတာေပါ့။ စားလုိ႔ေကာင္းမွ ေကာင္းပဲ ဗ်ာ။ လက္ဖက္ ေလးနဲ႕ ထမင္းေလး ေရာနယ္ၿပီး စားရတဲ့အရသာ ဘာနဲ႔မွ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လဲႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္။ အဲဒါနဲ႕ လက္ဖက္ေတြနဲ႔ ထမင္းကုိစားလုိက္တဲ့ အစားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားဆုံးျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါ နဲ႕ ေနာက္ ထမင္းစားၿပီးေတာ့လည္း အခ်ဳိတည္းတဲ့ သေဘာနဲ႕ လက္ဖက္ကုိ ဒီအတုိင္း တြယ္ေနတာ။ လက္ဖက္ က ငရုတ္သီးနဲ႕ လုပ္ထားတာဆုိေတာ့ စပ္က စပ္ေသးတယ္ဗ်ာ။ အုိက္က အုိက္ေသးတယ္။ ေခၽြးေတြကုိ သီးေန တာပဲေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကုိ အေဖက ဓါတ္ပုံရိုက္မလုိ႔ လုပ္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရွက္လုိ႔ မရုိက္ခုိင္းလုိ႕သာ အမွန္ဆုိ အဲဒီအခ်ိန္ ရုိက္လုိက္ရင္ အခုဆုိ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ကုိ ျပလုိ႕ ရေနၿပီေနာ္။ အဲ ျပန္ဆက္လုိက္ဦးမယ္။ ဘူတာတစ္ခု ကုိ (နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကေလးေတြပဲ ျဖည့္ေတြးလုိက္ေပါ့ေနာ္။) ေရာက္ေတာ့ အေဖက ဂဏာန္း ေကာင္ေတြ ၀ယ္စားတယ္ ေလ။ အားပါး လွလုိက္တဲ့ ဂဏာန္းေတြဗ်ာ စားခ်င္ စရာျဖစ္ေအာင္ကုိ လွတာ။ အစား အေသာက္က သိပ္မစားခ်င္ပါဘူးဆုိမွ မ်က္စိေရွ႕ မွာ ဗန္းထဲကေန လတ္လ်ားလတ္လ်ား လာလုပ္ျပေနတာ။ သူတုိ႕ က သူတုိ႕က။ ဒါနဲ႕ အေဖကုိ လက္တုိ႕ ၿပီးေတာ့ ေျပာရဦးမယ္ဆုိၿပီး ဂဏာန္းတစ္ေကာင္ စားလုိက္ တယ္။ ငွဲငွဲ ဒါေပမယ့္ မရဘူးဗ်ာ။ သူတုိ႕႕႕က ရန္ထျဖစ္ေနၾကတယ္ေလ။ ဂဏာန္းမေလးေတြက သိလား။ ကုိကုိက်န္ စားမွတဲ့ လုပ္ပုံက လုပ္ပုံက။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ပဲ သူတုိ႕ကုိ ရန္မျဖစ္ၾကပါနဲ႕ လုိ႕ေတာင္းပန္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ဂဏာန္းတစ္ေကာင္ ထပ္ယူစားလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီတစ္ေကာင္ စားၿပီးရင္ေတာ့ ေတာ္မယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ လက္ထဲက တစ္ေကာင္ စား ေနတုန္းရွိေသးတယ္။ ဗန္းထဲက က်န္တဲ့ ဂဏာန္းေလးေတြက မ်က္လုံးေလးေတြ အျပင္ထြက္ၿပီးေတာင္ ၾကည့္ ေနၾကေသးတယ္။ ကဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိလုပ္လိမ္ရက္ေတာ့မလဲဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ပဲ ကၽြန္ေတာ္ အားနာနာနဲ႕ (၅) ေကာင္ေလာက္ ပဲစားလုိက္တယ္ေလ။ သူမ်ား အသားကုိ အစားခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က ေတာင္းဆုိေန တယ္ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုိ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဘယ္လုိ စိတ္ထားမ်ဳိးန႕ဲ သူတုိ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္ကုိ ရုိက္ခ်ဳိးရမလဲ။ ဒါေၾကာင့္ (၅)ေကာင္ေလာက္စားလုိက္တယ္။</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒိလိုနဲ႕ ရန္ကုန္ကုိ ေနာက္ေန႕ မနက္ (၉) နာရီေလာက္ကုိ ေရာက္လာတယ္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ အဲ ရန္ကုန္ေရာက္ ေတာ့ နီးနီးနားနား ဘူတာနားက တည္းခုိခန္းမွာပဲ တည္းမယ္ဆုိၿပီး ၀င္စုံစမ္းၾကည့္ ေတာ့ လူျပည့္ေနၿပီတဲ့။ ဒါ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္း အဌားကားနဲ႕ ထြက္လာတယ္ေလ။ အင္း ေျပာရမယ္ဆုိရင္ လမ္းနာမည္ေတာ့ သိ ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဆူးေလးဘုရားနဲ႕ေတာ့ နီးတယ္ဆုိတာသိ တယ္။ အဲနားက လမ္းၾကားေလးတစ္ခုထဲက တည္း ခုိခန္းကုိ ဌားခဲ့တယ္ေလ။ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ တည္းခုိခန္းကလည္း အဲကြန္းေတြ ဘာေတြနဲ႕ ဆုိေတာ့။ ကြက္ တိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အေအးႀကိဳက္ တယ္္ေလ။ အုိေကေပါ့။<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ဒါနဲ႕ အထုပ္ေတြထား ေရခ်ဳိးၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေရႊတိဂုံဘုရားကုိ ညပုိင္းဖူးဖုိ႕ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္ ေလ။ ေပ်ာ္စ ရာဗ်ာ။ အဲ ေရႊတိဂုံဘုရားကုိ ပတ္ဖူးၿပီးေတာ့ ေတာင္ဖက္မုဒ္ ကေန ဆင္းလာၿပီး Happy World မွာ သြားက စားၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ျပဳတ္သြားတယ္။ Happy World ကေနျပန္ လာေတာ့ ေရႊတိဂုံဘုရား ဘယ္ဘက္မုဒ္ လဲ မမွတ္မိေတာ့ ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီမွာဗ်ာ လက္တြန္းလွည္း ေလးေတြနဲ႕ ၾကာဇံေၾကာ္တုိ႕ ဘာတုိ႕ ညာတုိ႕ ေရာင္းေန ၾကတာေလ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ၀င္စား ၾကျပန္ေရာ။ ေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ။ အခ်ဥ္ေလးကေကာင္း ၾကာဇံေၾကာ္ေလးနဲ႕ ရႊဲေနေအာင္ နယ္ၿပီးစားလုိက္ရင္ ၿမိန္ေနတာပဲ။ အဲဒါနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စားလုိက္တာ ဘယ္ႏွပြဲမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး တကယ္။ အျပန္မွာ ျပသနာတစ္ခုတက္တယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ တည္းခုိခန္း လမ္းက ေပ်ာက္ေနတယ္ေလ။ ရွာလုိက္ရတာဗ်ာ တစ္နာရီေတာင္မကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ေတာ့ထားတယ္ ဗ်။ ဒါေပမယ့္ မွတ္ထားတာက ဆူးေလဘုရားက ဆင္းသြားရင္ မ်က္ႏွာေရွ႕က လမ္းတည့္တည့္ ေလွ်ာက္သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တည္းတ့ဲ ေနရာေရာက္ၿပီ ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ ကဲ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ စဥ္းစားၾကည့္ ဦးေလ။ ဆူးေလက ဘယ္ႏွေပါက္ရွိလဲလုိ႕ ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့တုန္းက ရန္ကုန္ဆုိတာကုိ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယုိေတြ ထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာေလ။ တအားကုိ အထင္ႀကီးတာ။ တကယ္။ (ရန္ကုန္သူ /ရန္ကုန္သားမ်ား ပုိ႕ေသာမုန္႕စားရပါလုိ၏ အမွန္ေျပာရင္)။ တ ကယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေနာက္လမ္း ၾကားေတြထဲ ေလွ်ာက္လာရင္း က်ဳရွင္ေၾကာ္ျငာဆုိင္းပုတ္တစ္ခု ကုိေတြ႕လုိက္ တယ္ေလ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယ မွတ္ထားတဲ့ လမ္း၀င္ေပါက္ေလ။ အဲလုိနဲ႕ တည္းခုိခန္းကုိ ျပန္ေရာက္သြား တယ္ဆုိပါေတာ့။ ၿပီး ကုိယ့္အခန္းကုိ ကုိယ္၀င္အိပ္ၾကတယ္။ အဲဒီထိ အဆင္ေျပတုန္း။ ျပည့္တင္းေနတဲ့ ဗုိက္အ ရွိန္နဲ႕ ေခါင္းခ်လုိက္တာနဲ႕ တစ္ခ်ဳိးပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အိပ္ေနရင္းနဲ႕ ဗိုိက္ထဲက တရစ္ရစ္နဲ႕ နာလာတယ္။ အိပ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ ေပအိပ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရဘူး။ တ အားကုိ ဆႏၵျပလာတဲ့ အတြက္ မွိတ္ထားတဲ့ မ်က္စိကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့။ အားပါး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိကန္းၿပီ ေပါ့။ ျမင္လုိက္ရတာက ေမွာင္မည္းေနတာကုိး။ ကၽြန္ေတာ္ တအားလန္႔ သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နာရီကုိ Light ေပးၿပီး ၾကည့္လုိက္မွ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ မီးပ်က္ေနတာ ကုိး။ ၾကာၾကာ သက္ျပင္းမခ်ႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ့္ျပ သနာနဲ႕ ကုိယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါနဲ႕ အခန္း အျပင္ ကုိထြက္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိမ္သာသြားတဲ့လမ္းမွာ မည္းေန တာပဲ။ ဘာမွကုိမျမင္ရတာ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္္း မန္ေနဂ်ာ ထုိင္ေနတဲ့ေကာင္တာကုိသြားၿပီး ဖေယာင္းတုိင္ သြားေတာင္းမလုိ႕ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေကာင္တာကုိေတာင္ ဘယ္နားမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဆုိးခ်က္က ေတာ့။ အဲဒါနဲ႕ ညေနက ျမင္ထားတာကုိ မွတ္မိသေလာက္ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ သြားရတယ္ေလ။ လူမွ စမ္းစမ္းလာ ပါတယ္ဆုိမွ ဘယ္သူကလာခ်ထားမွန္း မသိတဲ့ ကုလားထုိင္က ညိဳဒဂ်ီးကုိ နမ္းတာမ်ားဗ်ာ။ အီး မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ လည္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကိုယ့္မွာ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ ဘယ္နားကုိ ပြတ္ရမွန္း မသိ တာနဲ႕ အေၾကြးမွတ္ထားရ တယ္။ မနက္မွ ပြတ္မယ္ေပါ့။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ ေကာင္တာနားကုိ ေရာက္သြားတယ္။ ေကာင္တာႀကီး ကုိလက္နဲ႕ ပြတ္ရင္း တည္းခုိခန္းက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ေယာက္ မ်ား ရွိမလားလို႕ ရွာရတယ္ေလ။ ေတြ႕ဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ ဒီနားတင္ကုိ ကိစၥၿပီးေအာင္လုပ္မယ္ လုိ႕ကုိ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိလုိက္ေသး တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းပါဘူးေလ ဆုိၿပီး ဒီအတုိင္းသြားမယ္ကြာ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ေနာက္ကုိ ဆုတ္လို္က္မိေတာ့မွ ေနာက္က အိပ္ေနတဲ့ တည္းခုိခန္းက ေကာင္ေလးကုိ သြားတုိက္မိတယ္။ ေကာင္ေလးက လန္႕ႏုိးၿပီး အိပ္ခ်င္မူး တူးနဲ႕ ေမးတဲ့ စကားကုိနားေထာင္လုိက္ပါဦး။ “ ဘယ္သူလဲ သူခုိးလား ” တဲ့။ ေမးၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်းဇူးရွင္ကုိ မနည္းႏုိးၿပီး ဖေယာင္းတုိင္ေတာင္းရတယ္။ ရန္ကုန္ကုိ စေရာက္ေရာက္ ခ်င္းေန႕က ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္က ႀကိဳဆုိပုံကုိေျပာပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ေန႔ ဘုရားဖူးတဲ့ ေန႕ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္၊ ၾကာဇံေၾကာ္ အခ်ဥ္တန္ခုိးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘုရားကုိ မဖူးရ ပါဘူးဗ်ာ။ ကမၻာေအးေရာက္ေတာ့လည္း အိမ္သာရွာရ၊ ငါးထပ္ႀကီးေရာက္ေတာ့ လည္း အိမ္သာရွာရ၊ ေက်ာက္ ေတာ္ႀကီးဘုရားမွာ လည္းအိမ္သာေမးနဲ႕ အိမ္သာနဲ႕ ကားနဲ႕ပဲ ေျပးေန ရတယ္ေလ။ ဆင္ျဖဴေတာ္္ေတာင္ ဘယ္ ဘက္လွည့္မွန္း မသိခဲ့ရဘူး။ ေနာက္မွ အေဖက မၾကည့္ရက္ ေတာ့တာနဲ႕ထင္ပါတယ္။ ေဆးခန္း၀င္ျပတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့မွ ဗုိက္က နည္းနည္းၿငိမ္ေတာ့တာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ... ကၽြန္ေတာ့္ ရန္ကုန္ ဘုရားဖူးသြားတဲ့ အစီအစဥ္မေကာင္းဘူးလား။ ရန္ကုန္သူ/ရန္ကုန္သားေတြ ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္လုိ အိမ္သာစုံတတ္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ ေနာက္ေန႕ က်ေတာ့ တျခားေနရာ ေတြေလွ်ာက္ လည္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္မွ ဓါတ္ပုံတင္ေတာ့မယ္။ အခုလုိ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-2044596288758245589?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-32909232847167868282007-09-24T04:16:00.001+06:302007-09-24T04:16:37.250+06:30<center><img style="width: 212px; height: 53px;" src="http://i191.photobucket.com/albums/z32/thmdy/sister.jpg" /></center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/Rl3R5CTRwmI/AAAAAAAAAAk/2zlj33NbuP0/s1600-h/ne27.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/Rl3R5CTRwmI/AAAAAAAAAAk/2zlj33NbuP0/s320/ne27.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070439533289521762" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-3290923284716786828?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-55817244807685192992007-09-24T04:15:00.000+06:302007-09-24T04:16:00.412+06:30<div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀တုန္းက မႏၱေလးၿမိဳ႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေအာင္ပင္လယ္ ရပ္ကြက္သစ္</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေလးမွာ ေနထုိ္င္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပထမအစမွာ ဆုိကၠားနင္းၿပီး မိသားစုကုိ ရွာေဖြေကၽြးေမြး ခဲ့ပါတယ္။ ဆုိကၠား နင္းရင္း </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကေန လက္သမား အလုပ္ကုိ တစ္ခါတေလ လုပ္ကုိင္ရင္း မိသားစု အေရး ကုိ</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေျဖရွင္းေပး ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲ႕ အေဖဟာ တာ၀န္ ေက်လြန္းတဲ့ ဖခင္</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ ကုိယ္စား အားရ ဂုဏ္ယူ ရပါတယ္။</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ကၽြန္ေတာ္မွာ အဲဒီတုန္းက ညီမေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေအာင္ပင္လယ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ ေနတယ္္။</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ဘာမွမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာလည္း ရွားပါးခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ေနဖုိ႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လည္း မႀကိဳးစား ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆုိတာ မသိလုိ႕ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့လုိ႕ မရတဲ့ေန႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေလး တစ္ေန႕ ရွိ တယ္။ အဲဒီေန႕</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွေမ့လုိ႕ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။ အခု ထိလည္း သတိရ ေန</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆဲပါ။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေလးတန္း၊ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္ညီမေလးက တစ္တန္းေပါ့။ ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ညီမေလး</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က ထမင္းဆာတယ္တဲ့။ ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္လာတယ္ ဆုိေတာ့ အမွန္ေတာ့ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္လုံး ဆာေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္း</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အုိးကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထမင္းက တစ္ေယာက္စာေတာင္ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ထမင္း ဆာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ညီမေလးကုိ ဦးစားေပးၿပီး ညီမေလးကုိ ထမင္း</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေကၽြးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္႕ ဂုဏ္ ကုိယ္ေဖာ္ၿပီး ေျပာတာ မဟုတ္ပါ </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဖူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေတြ ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုို တင္ျပ တာပါ။</span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေျပာျပတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ကဲ ေနာက္မွ ဆက္ေတြ႕</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ၾကတာေပါ့ေနာ္။</span><o:p></o:p></span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 102);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-5581724480768519299?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-67699796243473145032007-09-24T04:14:00.002+06:302007-09-24T04:15:13.553+06:30<span style="font-family:zawgyi-one;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="">ေလာက မွာ ကုိယ္ထင္ သလုိ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလုိ ျဖစ္မလာရင္ တအားစိတ္ညစ္ဖုိ႕ ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္</span></span> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="">ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာေတြ ကလဲ ျဖစ္မလာ ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အဆုိေတာ္တစ္ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="">ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာ ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ သြားတယ္။ ႀကိဳးစား </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="">ပါရက္နဲ႔ အရာ မထင္တာ ကုိေပါ့။ ေလာကမွာ ႀကိဳးစားရင္ ဘာမဆုိျဖစ္တယ္ ဆုိတဲ့ စကားဟာ ကၽြန္ေတာ့္</span></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="">အတြက္ ေတာ့ ရယ္စရာ ျပက္လုံးတစ္ခု လုိ ျဖစ္လာခဲ့ တယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ကံကုိ မယုံ</span></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="">ေတာ့ ေပမယ့္ ခုထက္ထိ ႀကိဳးစား ေနဆဲပါပဲ။ ရယ္စရာမ်ား ျဖစ္ေနလား မသိဘူး။ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ခံစား</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="">ခ်က္ အမွန္ ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့ ပုိးကုိ ေျခာက္တန္း ေလာက္က တည္းက ကၽြန္ေတာ့္ ကုိယ္ထဲမွာ ေမြး</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျမဴ ခဲ့မိတာပါ။ အခုဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ နည္းလမ္းတက် ႀကိဳးစား ႏုိင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းမ်ဳိးကုိ ရွာေန ပါတယ္။</span></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျဖစ္တာ မျဖစ္တာ ေတာ့ လူေတြ ေျပာေနႀကတဲ့ ကံၾကမၼာ ကိုပဲ လႊဲခ် ရမွာေပါ့ ေလ။ ကဲ သူငယ္ခ်င္း တုိ႕လည္း</span></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၀ုိ္င္း ဆုေတာင္း ေပးၾကပါဦး။ မႏၱေလး က အဆုိေတာ္ရႈး ရႈးေနတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈ ေအာင္ျမင္ပါေစလုိ႕ .............................</span></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-6769979624347314503?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-35640754663502627102007-09-24T04:14:00.001+06:302007-09-24T04:14:12.862+06:30<center><img style="width: 212px; height: 53px;" src="http://i191.photobucket.com/albums/z32/thmdy/myfather.jpg" /></center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/RlXvbCTRwlI/AAAAAAAAAAc/Hmbjx3U1r30/s1600-h/ne16.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/RlXvbCTRwlI/AAAAAAAAAAc/Hmbjx3U1r30/s400/ne16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068220203428594258" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> <br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-3564075466350262710?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2015382525173798720.post-56497210542931382332007-09-24T04:12:00.000+06:302007-09-24T04:13:13.078+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/RlXtrCTRwkI/AAAAAAAAAAU/pwNFeoSdjQQ/s1600-h/ne01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/RlXtrCTRwkI/AAAAAAAAAAU/pwNFeoSdjQQ/s320/ne01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068218279283245634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_ws2HocRVsaQ/RlXtICTRwjI/AAAAAAAAAAM/YEGDKukAWhw/s1600-h/ne01.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္က က်န္စစ္ဘုန္း လုိ႕ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ၊ ျပည္သူ႕ေဆးရုံႀကီးမွာ ေမြးဖြား ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ ရဲဲ႕၀မ္းတြင္း ကထြက္လာၿပီး (၄၅)ရက္ ျပည့္တဲ့ေန႕မွာပဲ မုံရြာ မွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေမရဲ႕ အေဖ (ကၽြန္ေတာ့္အဖုိးေပါ့)က လာေခၚတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ေပမယ့္ မုံရြာမွာ သူငယ္တန္း ကေနစၿပီး ေက်ာင္းတက္ ခဲ့ပါတယ္။ အဖုိးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုံရြာၿမိဳ႕ တစ္ဖက္ကမ္းက ေညာင္ပင္ႀကီးရြာေလးမွာ သူငယ္တန္း ကေနစတင္ၿပီး ပညာ သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။အဲဒီလုိ ေနထုိင္လာရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တတိယတန္းကုိ ေရာက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိဘေတြ ေနထုိ္င္တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေအာင္ပင္လယ္ရပ္ကြက္ ထဲကုိ ေျပာင္းေရြ႕ၿပီး ပညာ သင္ၾကား ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒ့ီ ေက်ာင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆဌမတန္းထိ ပညာ သင္ၾကားရင္းနဲ႕ စာေမးပြဲက်ခဲ့ပါတယ္။ (ေတာ္တယ္ေနာ္)။ စာေမးပြဲက်တဲ့ သတင္းကုိ မုံရြာက အဖုိးေတြ ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မုံရြာမွာ ေက်ာင္း ျပန္ေနဖုိ႕ ျပန္ေခၚပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုံရြာ၊ ေညာင္ပင္ႀကီးေက်ာင္းကုိ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေက်ာင္းမွာ (၆)တန္း မွ စတင္ၿပီး ဆက္လက္ ပညာ သင္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္၊ တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္း ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းလုိ႕ (၁၀)တန္း ကုိေရာက္လာ ခဲ့ပါတယ္။ (၁၀)တန္းကုိ ေရာက္ေတာ့ အဖုိးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မုံရြာ အထက (၁) ေက်ာင္း ကုိေျပာင္းေရြ႕ ပညာ သင္ေစပါတယ္။ မုံရြာ အထက (၁) ကုိ ေျပာင္းေရြ႕ သင္ၾကားရင္း ေနာက္ထပ္ (၂) ႏွစ္ၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္ (၁၀)တန္းကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒ့ီေနာက္ မုံရြာတကၠသုိလ္ မွာ ပထမႏွစ္ ကုိ တက္ေရာက္ ပညာ သင္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ပထမႏွစ္ကုိ မုံရြာတကၠသုိလ္ မွာ သင္ၾကားခဲ့ၿပီး စာေမးပြဲကုိ က်ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ (ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တဲ့ငါပါလားလုိ႕ ကုိယ့္ ကိုယ္ကုိ ဘ၀င္ ျမင့္မိေသးတယ္ တကယ္)။ ေနာက္ေတာ့ ပထမႏွစ္ (ဒုတိယအႀကိမ္) ကုိ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ရတနာပုံတကၠသုိလ္ မွာ ဆက္လက္ ပညာ သင္ၾကားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္မွာ ေနရတာ ပ်င္းလာ တဲ့ အတြက္ အလုပ္တစ္ခုကုိ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။Companyတစ္ခုမွာပါ။TTO Trading Companyမွာပါ။ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ဟာ စိတ္၀င္စားစရာ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သိထားေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ တစ္ေစ့ တေစာင္းကို ရင္ဖြင့္ တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2015382525173798720-5649721054293138233?l=kspmdy.blogspot.com' alt='' /></div>မစၥတာက်န္စစ္ဘုန္းhttp://www.blogger.com/profile/08923163368557956688noreply@blogger.com0